Пролог: Живи сме, мирни и замислениДве грамади, два исконски горостаси, а браќаСе сретнаа под жезлото на утринскиот блесокСо молњи во очите, под челата набраздени.-Утре сонцето се обложувам нема да изгрее…И така стана.Ноќта пророкот воздишна за збогум:Збогум на светот.Замисленоста стана ехо…