Стојан Орлев за Гоце Делчев по неговата смрт
“Голем човек беше. Умен. Малу зборуваше, ама сечеше као нож. Имаше нешто силно ве него, нешто што не може да се запре, да се скрши… А мал човек беше, средно висок, малку дебеличок, со црни остри мустаќи, широки рамења, дебел врат, со црна остра коса. Кога ќе се на лутеше, не збореше, ама од лицето и очите се знаеше колку е лут… Да не му излезеше пред очи тогај… Кога разбрав оти Гоце загинал, бев далеку — во Сандановата чета… Може други, војводите да знаеа, ама ние комитите не…“
Ете така Стојан го памети апостолот на Македонската револуција, како негов современик и содејственик.
Вечно да се слави великанот Гоце Делчев!
Да живее револуционерниот дух!
Да живее Македонија!
За авторот на оваа објава
